Egzamin czeladniczy
Nauka zawodu w rzemiośle oraz nadawanie kwalifikacji rzemieślniczych czeladnika i mistrza ma rodowód średniowieczny, sięgający swymi początkami okresu kształtowania się państwowości polskiej, kiedy to rzemiosło należało do głównych zajęć mieszkańców polskich miast średniowiecznych. Konieczność organizowania produkcji i zbytu była prawdopodobnie przyczyną tworzenia się cechów – organizacji skupiających właścicieli warsztatów rzemieślniczych i usługowych. Organizacje cechowe przenieśli na polski grunt koloniści niemieccy, jako instytucje prawa miejskiego. Wyroby zrzeszonych rzemieślników podlegały surowej kontroli władz cechowych. Musiały być lepszej jakości niż wykonywane przez tzw. partaczy – rękodzielników działających poza korporacją. Wielkość produkcji narzucana była odgórnie i surowo kontrolowana, aby nie dopuścić do znacznego spadku cen na wyroby. Przynależność do cechu dawała przywileje nie tylko ekonomiczne ale również polityczne i towarzyskie.
System izbowych egzaminów czeladniczych i mistrzowskich jest prawnie umocowany w Polsce oraz znany w krajach Unii Europejskiej, co jest nie bez znaczenia w kontekście tworzenia jednolitego rynku pracy oraz procesów emigracji zarobkowej. Edukacja szkolna zakończona uzyskaniem świadectwa, stwierdzającego pewien poziom wykształcenia ogólnego i przygotowania zawodowego stanowi podstawę do dalszego uzupełniania i doskonalenia kwalifikacji zawodowych.
Cechą charakterystyczną egzaminów zdawanych przed komisją izby rzemieślniczej, jest ich otwartość i dostępność dla różnych grup kandydatów tj. zarówno młodocianych absolwentów nauki zawodu u rzemieślnika, jak też osób dorosłych, poszukujących możliwości potwierdzania kwalifikacji nabytych w drodze pracy zawodowej i przygotowania teoretycznego.
Egzamin na tytuł czeladnika, zwany egzaminem czeladniczym jest formą oceny poziomu wiadomości i umiejętności (zawartych w standardach wymagań będących podstawą do przeprowadzania egzaminów potwierdzających kwalifikacje zawodowe) z zakresu danego zawodu rzemieślniczego. Do egzaminu czeladniczego mogą przystępować zarówno osoby dorosłe jak i uczniowie – pracownicy młodociani. Warunkiem dopuszczenia przez Izbę uczniów – pracowników młodocianych do egzaminu jest: odbycie nauki zawodu u rzemieślnika oraz ukończenie dokształcania teoretycznego w szkole lub w systemie pozaszkolnym. Świadectwo czeladnicze jest podstawowym dokumentem potwierdzającym kwalifikacje zawodowe w rzemiośle. Uprawnia do podjęcia pracy (wykonywania prac) w charakterze pracownika wykwalifikowanego i zajmowania stanowisk wymagających kwalifikacji, a po odbyciu trzyletniego stażu pracy do ubiegania się o przystąpienie do egzaminu mistrzowskiego.
Add A Comment